පූජනීයයි ආදරේ………..????????

කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක්ගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ආරක්ෂාව,‍රැකවරණය.තමන්ට උපාධියේ තියෙන බර වැඩ ටික කර ගන්න එක.කෙල්ලෙකුගෙන් කොල්ලෙකුට ඕන තමන්ගේ රිපෝර්ට් ගොඩ දාගන්න එක,ඒ ඇරුනම වැඩ පුරුදු වෙන එක.මොකද මේ පරිසරයේ තිබ්බ මහා පාලුව,මාස ගනනකටවත් ගෙදර යන්න වෙන්නේ නෑ.හරියට ෆෝන් වල සිග්නල් වැඩ නෑ.මෙතනදි යාලු වෙච්ච බොහොමයක් අයට ආයි විවහයෙන් පස්සේ ඉගෙන ගන්න කියලා,අත්හදා බලන්න කියලා අලුත් දේවල් තිබුනේ නෑ.මොකද ඒවා එතනදිම අත් හදා බලලා තිබ්බ හින්දා.මේක ලංකාවේ අනික් සරසවි වලට වඩා බොහොම දරුණුවට මෙහේ තිබුනා.තමන්ගේ ජීවිතේ මුල්ම ආදරය අත් විඳපු පූජා කෙල්ලෙක් විදිහට තමන්ට උරුමවෙලා තිබ්බ හැම වටිනාකමක්ම අමිලට ඕනම වෙලාවක පූජා කරන්න ලෑස්ති වෙල හිටියා.ඒත් අමිලකියන්නේ සදාචාරවත් කොල්ලෙක් හින්දා ඌ කිසිම දවසක් රතු කට්ට පැන්නේ නෑ.ඒකට හේතු කීපයක් තිබුනා.අද එතන ඉඳං………..

Image

අමිල කියන්නේ ලංකාවේ ඈත දුෂ්කර ගමක ගොවියෙක්ගේ පුතෙක්.ක‍ටු මැටි ගහපු පොඩි ගෙදරක හිටපු කොල්ලෙක්.කෙනෙකුට හිතෙන්න පුලුවන් තමන්ගේ තරම නොදැන මහා උස ගහක තියෙන මලක් කඩන්න ඇයි අමිල ගියේ කියලා,ඒත් ඒ තමයි ආදරයේ ස්වභාවය.ඔයා ආදරය කරද්දි ඔයාට පේන්නේ ඔයාට දකින්න ඕන දේවල් විතරයි.අමිල පූජාව පූජනීය විදිහටම ‍රැක බලා ගත්තා.අව්වෙ ඉන්න වෙන,ඇවිදලා කරන්න වෙන ගොඩක් වැඩ වලදි පූජාගේ වැඩ කොටස කරලා දීලා තිබුනේ අමිල.අමිලට ඉංග්‍රීසි බැරි වෙන හැම වෙලාවකම අමිලව ගොඩ දාලා දුන්නේ පූජා.

අන්තිමේදී අන්තිම අවුරුද්දත් ආවා.කැම්පස් එකේ පළමු වසරේදි ගහපු කොකු ගොඩක් ඇද වෙලා කැඩිලා ගිහින් තිබුනා.ඒත් මේ සම්බන්ධය මෙහෙමම තිබුනා.දවසක් මේ කැම්පස් එකේ කට්ටියට පූජාගේ ගෙවල් පැත්තට යන්න ඕන කමක් වුනා.අමිලත් ආවා.එතන්දි තමයි අමිල වගේම බැච් එකේ ඔක්කොම පූජා කොච්චර ඉහල ධනපති පන්තියේ කෙනෙක්ද කියලා දැන ගත්තේ.අති විශාල තත්ත්වයේ නෑදෑයො ඉස්සරහ අමිලට තේරුනා තමන්ට මෙතන තැනක් නෑ කියලා.කොටින්ම මේ පරිසරයේදි පූජාගේ පවා වෙස් පෙරලුනා කියලා මුලු බැච් එකටම තේරුනා.

Image

ජීවිතේ හින්දි චිත්‍රපටි වලින් විග්‍රහ කරන්න පුලුවන්.ඒත් මේ මහ පොළොව උඩ පය ගහන මේ ජීවිතය හින්දි චිත්‍රපටියක් තරම් සුන්දර නෑ.තමන් මෙච්චර කාලයක් තිස්සේ පූජාවකට ගෙනියන මලක් වගේ ආරක්ෂා කරපු පූජාව මේ මහ පොලොවේ යථාර්තය හමුවේ අත හැර යන්න අමිල තීරණය කරා.පූජා හඬා වැ‍ටුනා.ඒත් හඬා වැටෙන මේ සමනලීව තමන්ගේ දෝතට අරගෙන ක‍ටු අත්තක දවටන්න අමිලට හිත් දුන්නේ නෑ.මොකද ඌ ඇත්තටම පූජාට ආදරය කරපු නිසා.පූජා හිතාන හිටියේ ආදරය කියන දේ හමුවේ ඔය කියන හැම බාධකයක්ම සුණු විසුනු වෙලා යයි කියලා.අන්තිමේදී මේ ප්‍රශ්නය මුල් කරගෙන බෙච් එක දෙකට බෙදුනා.කොල්ලො ගත්තෙ අමිලගේ පැත්ත.උන් කිව්වේ බැඳලා දුක් විඳිනවට වඩා මෙහෙම අයින් වෙන එක හොඳයි කියලා.ඒත් කෙල්ලො ටික කිව්වේ මෙච්චර කාලයක් ආදරය කරද්දි මේ පන්ති බේදය ගැටලුවක් නොවුනා නම් දැන් මොකක්ද ප්‍රශ්නේ කියලා.මෙතනට කට දාපු අපේ ඩෙඟා “උඹලට මේකේ සංදර්භය තේරෙයි යකෝ උඹලත් බැඳලා පඩි පෙලවල් ගහද්දි ” කියලා අන්තිමට මේක දිගටම ගිහිල්ලා ගහලා තිබ්බ අනික් කොකු කීපෙකුත් කඩලා ගියා.

මේ ඔක්කොම වෙද්දි පැත්තකට වෙලා අඬ අඬ හිටපු පූජාගේ ආදරය වෛරයක් වෙන්න වැඩි කලක් ගියේ නෑ.මං මේ වගේ ප්‍රතික්ෂේප වෙන්න ඕන කෙනෙක් නෙවෙයි කියන පූජාගේ මමත්වය උපරිමයටම නැග්ගා.පූජා අමිලගෙන් පලි ගන්න ගත්තා.කැම්පස් එකේ අවුරුදු 4 ම ඉවර හින්දා ඇතුලේදි ලොකු දෙයක් කරන්න බැරි වුනා.පූජා ගියා මූනු පොතට.ඒත් අමිල ඒ වෙනකොට තමන්ගේ account එක  delete කරලා තිබුනා.පූජා ඊළ්ඟට කලේ අමුතුම වැඩක්.එයා බැන්දා ලොකු කෙනෙක්ව.

Image

දෙන්නා හරියට කිංකොං එක්ක නයොමි වැට්ස් වගේ තමයි.ඒ වෙඩින් එකට ඔක්කොම බැච් එකට ආරාධනා කරලා තිබුනා අමිලටත් එක්කම.ඒත් කොල්ලො එකෙක්වත් ආවේ නෑ.ඒකේ පූජා තමන්ට කරන්න පුලුවන් අති දැවැන්තම විච්චූරණ ටික කරලා තිබුනා.ඒත් ඒ එකකින්වත් පූජාගේ වෛරය යටපත් වුනේ නෑ.පස්සේ දවසක් පූජා තමන්ගේ මිනිහගේ හයිය අරන් කට්ටියක්ව යවලා තිබුනා අමිලව බලලා එන්න.ඒත් ඒ වෙනකොට අමිල රට ගිහින් තිබුනා රස්සාවකට.පූජාට අදටත් එයාගේ හිතේ තියෙන වෛරය යටපත් කර ගන්න පුලුවන් වෙලා නෑ.  

දැන් පූජා කරන්නේ තමන්ගේ ධනයෙන් බලයෙන් ආඪ්‍ය වූ ජීවිතයේ සුඛ විහරණය මූනු පොතේ දිග අරින එක.එයා හිතන්නේ ඒක යම් කිසි දවසක අමිල දැක්කම අමිලගේ හිත රිදෙයි කියලා වෙන්නැති.

ඒත් අමිල මේ වෙනකොට තමන්ට ගැලපෙන ඒත් පූජා තරම් ලස්සන නැති එයා තරම් පෝසත් නැති ගෑනු ලමයෙක්ව  බැඳලා පූජාගේ  පවුල් ජීවිතයට වඩා හොඳ පවුල් ජීවිතයක් ගත කරනවා කියලා පූජා දන්නේ නෑ.

මං එයාට ආදරේද?

ආදරය කියන්නේ මේ ලෝකයේ තියෙන විප්ලවීයම හැඟීම.අපිට කාටවත් ආදරය කරන්න එයාගෙන් අවසරය ඕන නෑ.ආදරය කරන්න අපිට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවෙන් ඒ හා සමාන ආදරයක් ඕන වෙන්නෙ නෑ.ආදරය ගනුදෙනුවකින් එහාට ගිය දෙයක් වෙන්නෙ ඒ නිසයි.ඒත් ආදරය උපදින්නෙ කාටවත් නොදැනීම,ඒ හින්දා ඒ ආදරය මොන වගේ තද බල කුණා‍ටුවක් වෙන්න පුලුවනිද කියලා කිසි කෙනෙකුට කියන්න් බෑ.ඕනම කෙනෙක් ආදරය කියන දේ වටහාගන්නේ තමන් තුල තියෙන රික්තකයක් පරිපූර්ණත්වයට පත් කර ගන්න ඉවහල් වෙන සංකල්පීය දෙයක් විදිහට.තමන්ගේ ආදරය ප්‍රතික්ශේප වුනාම තමන් මෙහෙම ප්‍රතික්ශේප වෙන්න ඕන මාදිලියේ කෙනෙක් නෙවෙයි කියන තමන් තුල ඉන්න මමත්වය එලියට එනවා.ආදරය වෛරයක් බවට පත් වෙන්නේ අන්න ඒ විදිහට.මේ පූර්විකාව කියන්නේ ඇත්තටම සිද්ධ වෙච්ච අපූරු ආදර කතාවක දැවී ගිය අලුවලට වටිනාකමක් දෙන්න මිසක් එව්වට ආයි පණ දෙන්න නෙවෙයි කියලත් කියන්න ඕන.

Image

පූජා කියන්නේ ලංකාවේ අගනගරයේ සුපිරි බාලිකා විදුහලක ඉගෙන ගත්තු යුවතියක්.එයාගේ පවුලේ හැමෝගෙම එයා සුරතලී වෙච්ච නිසත් උපතින්ම විශාල ධනයකට හිමිකම් කිව්ව නිසත් මෙයා දුක කියන දේ ඉතාම අඩුවෙන් විඳපු කෙනෙක්.මන බඳිනා රූ සපුවකට හිමිකම් කියපු නිසා ඕනම කොල්ලෙක්ගේ අවධානය මේ වගේ කෙල්ලෙකුට යොමුවෙන එක සාමාන්‍ය කරුණක්.ඒ හින්දා ගෙදරිනුත් ලොකු ආරක්ෂාවක් දීලා තිබුනා.කිසිම කොල්ලෙකුට මේ ආරක්ෂාව එක්ක පූජාට කිට්‍ටු කරන්න පුලුවන් වෙලා තිබුනේ නෑ.මගේ වදනින්ම කියනව නම් පූජා කියන්නේ බඹරෙකුට තියා මීමැස්සෙකුටවත් ඇස නොගැ‍ටුන මොලකැටි මලක්.පිණි බින්දු ඉහිච්ච උදයේ පිපුණ සුගන්ධනීය පුෂ්පයක්.

Image

A/ L වලට ජීව විද්‍යාව ‍තෝරගත්ත පූජා තේරුනේ ලංකාවේ තියෙන අතිශය දුෂ්කර ඒත් රමනීය පරිසරයක් තියෙන විශ්ව විද්‍යාලයකට.තමන්ට තිබ්බ වත් පොහොසත්කම් එක්ක විදේශ සරසවියකට යන්න හැකි වුනත් පූජාගේ ජීවිතය මේ විදිහට ලියවෙන්න තිබ්බ විදිහට වෙන්න ඇති එයාට මේ සරසවියටම එන්න හිතෙන්න ඇත්තෙ.මේ සරසවිය අති දරුණු විදිහට නවක වදය දෙන දෙවන වසරේ ශිෂ්‍යයන්ට ජේෂ්ඨ උත්තමයා කියලා කියපිය කියලා උගන්වන බක්කො ටිකක් ඉන්න තැනක්.කොටින්ම කිව්වොත් ‍රැග් සීසන් එක ඉවර වෙනකන් කිසිම ලමයෙකුට ගෙදර,ක්ලාස් එන්න නොදෙන ජෙප්පො ‍රැලක් ඉන්න් තැනක්.මෙතනට ගිය පූජාට දැනුනේ තමන් වෘකයො ‍රැලකට මැදි වෙච්ච බැටළු පැටියෙක් වෙලා කියලා.ඉංග්‍රීසියටම හුරු වෙච්ච තමන්ගේ කට අමාරුවෙන් පරිස්සමින් හසුරුවන්න වුනා.අර මහා ලොකු ජේෂ්ඨ උත්තමයො රෙග් සීසනෙක ඉවර් වෙනකම් කොටි ‍රැල වගේ බලාගෙන හිටියේ  මේ බඹරු නොදු‍ටු මලේ පෙති තලන්න.

Image

ඒත් පූජා දිහා එයාලට අමතරව බලාගෙන හිටපු තව කෙනෙක් හිටියා.ඒ අමිල.අමිල ඒ නවක සිසුන් අතරම හිටපු කොල්ලෙක්.පූජා කියන්නේ නිර්මල මලක් බව අමිල දැන ගත්තත් එයාගේ හිතේ පූජා ගැන තිබුනේ ආදරයක්.රාගයක් නෙවෙයි.‍රැග් සීසන් එක ඉවර වෙනවත් එක්කම අර ජේෂ්ඨ උත්තමයින්ට කලින් අමිල ඉස්සර වුනා.අමිල සේරටම කලින් පූජාගේ පෙම්වතා බවට පත් වුනා.අනික් හැමෝම් ඉරිසියාවේ පැලෙන්න හැදුවත් දැන් කරන්න දෙයක් නෑ.මේ පරිසරයේ සරසවි ප්‍රේමය කියන්නේ ටිකක් වෙනස් දෙයක්.කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක්ගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ආරක්ෂාව,‍රැකවරණය.තමන්ට උපාධියේ තියෙන බර වැඩ ටික කර ගන්න එක.කෙල්ලෙකුගෙන් කොල්ලෙකුට ඕන තමන්ගේ රිපෝර්ට් ගොඩ දාගන්න එක,ඒ ඇරුනම වැඩ පුරුදු වෙන එක.මොකද මේ පරිසරයේ තිබ්බ මහා පාලුව,මාස ගනනකටවත් ගෙදර යන්න වෙන්නේ නෑ.හරියට ෆෝන් වල සිග්නල් වැඩ නෑ.මෙතනදි යාලු වෙච්ච බොහොමයක් අයට ආයි විවහයෙන් පස්සේ ඉගෙන ගන්න කියලා,අත්හදා බලන්න කියලා අලුත් දේවල් තිබුනේ නෑ.මොකද ඒවා එතනදිම අත් හදා බලලා තිබ්බ හින්දා.මේක ලංකාවේ අනික් සරසවි වලට වඩා බොහොම දරුණුවට මෙහේ තිබුනා.තමන්ගේ ජීවිතේ මුල්ම ආදරය අත් විඳපු පූජා කෙල්ලෙක් විදිහට තමන්ට උරුමවෙලා තිබ්බ හැම වටිනාකමක්ම අමිලට ඕනම වෙලාවක පූජා කරන්න ලෑස්ති වෙල හිටියා.ඒත් අමිල……..

පෝස්ට් එක හිතපු නැති විදිහට දික් වෙන නිසා අනික් කෑල්ල ඊළඟට දාන්නම්.