බිස්කට් හොරුන්ගේ පළි ගැනීම

හෝද හෝද මඩේ දානවා කියන්නේ ඒකනේ.මිස් නිකං නොදන්න පාට් එක ඇක්ට් කරනවා.

ඔය කතාවට ඔහොම හිනාවෙවී ඉන්න කොට මෙන්න එනවා ඔ‍ෆිස් එකෙන් breaking news.එතැන් සිට……

ලමයි අද බැජ් ගහන්නේ නෑ කියලා.කෙළියා තාප්පෙට.දැන් අපි කොහොමද ආයි පන්ති වලට යන්නේ,මොකද පන්ති වලින් දන්නවා අපි බැජ් ගහන්න හිටියේ අද කියලා,උන් අපි දැන් ටයි දාගෙන කෝට් දාගෙන නිකං එලියට ආවොත් හරියට චාලි චැප්ලින්ලා වගේ වෙනවා.හේතුවක් දන්නේ නැති හින්දා මොකද කියලා විපරම් කරලා බලද්දි අපේ විදුහල්පතිතුමාට උත්සවයක් විදිහට තියන්න ඕන මේ වැඩේ පෙරහුරුවක් කරන්න ඕනවෙලා.

ආරාධිත අමුත්තට හවසට එන්න කියලා අපි අව්වේ පෙළ ගස්සලා යනවා දැන් පෙරහුරුව.

වැස්සා. මිනිහා හෙවනේ අපි තෙමෙනවා,

Image

ඒත් රියසල් එක යනවා.අන්තිමට ආරාධිත අමුත්තා එද්දි අපි තෙමිච්ච කුකුලො ගානයි.ඒක හරි කියමුකො.ඔන්න ඒක ඉවර වෙච්ච ගමන්ම හම්බවුනා වැඩක්.එදා මොකක්ද එකකින් අපේ ඉස්කෝලෙට ඇවිල්ලා ආහාර ආධාර බෙදනවා,බිස්කට්.මොකද ඒ කාලේ අපේ ඉස්කෝලේ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශය ස්වාභාවික ව්‍යසනයකින් විපතට පත් වෙලා තිබුනේ.

අපිට පැවරුනා ඉස්කෝලේ එක කොනක ඉඳලා අනික් කොනට අර 2.5kg පෙට්ටි 3 ගානේ අරන් යන්න.පඩිපෙල් නැග නැග බැස බැස ගෙනියන්නෙ.එක සෙට් එකක් ඉවර වුනාම තව පෙට්ටි 3 දෙනවා.සමහර වෙලාවට 4 කුත් දෙනවා.

ඒ වුනාට අපිට වතුර උගුරක්වත් නෑ උත්සවයේ ඉඳන්.කමක් නෑ කරලා දාමුකෝ කියලා කොල්ලො ටික එකතු වෙලා වැඩේ ගොඩ දැම්මා.හරියටම ඉස්කෝලේ ඇරෙද්දි A/Lපන්ති ඇර අනික් සේරටම බිස්කට් බෙදලා ඉවර කලා.කමක් නෑ ඉතුරු ටික හෙට බෙදමුකො කියලා අපි යන්න ආවා.මෙන්න ඊළඟ දවසේ අපිට කතා කළේ නෑ මේකට.ටිකක් වෙලා යද්දි ලමයි ටිකක් එක බිස්කට් පෙට්ටියක් අරන් එනවා අපේ සෙක්ශන් එකටම.මෙච්චරයි තිබුනේ කියලා.

යකෝ ඊයේ ඉවර වෙද්දි බිස්කට් පෙට්ටි 50  විතර තිබුනනෙ.

ඒ කාලේදි අපි ටිකක් ‍රැඩිකල්.බිස්කට් වලට මරා ගන්න ඕන්නැති වුනාට මේකට සිද්ධ වෙච්ච දෙයක් තියෙන්න එපායැ.අපිට ටීචර්ලා කිව්වේ අනික් සෙක්ශන්වල ලමයි ඉතුරුවා කාලා කියලා.එයාලා හිතුවේ අපිව අර බාලිකා පාසැල්වල ලමයි වගේ කර බාගෙන ඉඳියි කියලා.ඒ වුනාට බලද්දි අනික් සෙක්ශන්වල ලමයිටත් මෙහෙමම තමයි.අපිට බිස්කට් කන්න පෙරේතකමක් තිබුනේ නැති වුනාට මේ අසාධාරණයට කෑගහන්න අපිට වුවමනා වුනා.අපි ඔ‍ෆිස් එකට ගිහින් ඇහුවා ඇයි මෙහෙම වුනේ කියලා,

ඔක්කොම කටේ බිබික්කං වගේ ඉන්නකොට තමයි අපිට තේරුනේ කට්ටියම කුඩු කාලා කියලා.අපේ බොසාටත් කට උත්තර නෑ.අපිත් ඉතින් එන්න ආවා.

කලින් දවසේ හවස ඉස්කෝලේ ටීචර්ලා අත්‍ර හිටපු චීටර්ලා බිස්කට් පෙට්ටි පිටින් පිල්ලි ඇරලා විකුණලා කඩ වලට.

බිස්කට් කෑමේ මහා අහේනියක් හෝ මල පෙරේතකමක් අපිට තිබුනේ නෑ,ඒ වුනාට ආහාර ආධාර විදිහට හම්බවෙච්ච දේවල් ගෙඩි පිටින්ම අර ගුරුහොරු ටික පිල්ලි ඇරපු එකට අපිට තිබුනේ ලොකු තරහක්.අපි ඒකට කැගහපු හින්දා අර ගුරු හොරු ටිකගේ මේ පිල්ලිය මුලු ඉස්කෝලෙම දැන ගත්තා.ඒත් ගුරුහොරුන්ට කවුරුත් සපෝට්, මොකද එකතු වෙලානෙ කුඩු කාලා තියෙන්නේ.

හැබැයි මේකට අපෙන් පළිගන්නත් මේ ගුරු හොරු කටයුතු කරලා තිබුනා.මට නම් වුනේ මට A/L පස්සේ ඉස්කෝලෙන් සරසවියට තේරුනු ලමයින්ට දෙන ශිෂ්‍යත්වය කපලා දාපු එක.ඒක මට නම් එච්චර ලොකු දෙයක් වුන් නෑ,මොකද ඒක හම්බවෙච්ච කොල්ලන්ට ඉස්කෝලෙන් හිඟා කන ගානට සලකපු හින්දා.අනික් උන්ට නම් ෂොට් එක දෙන්න බලාගෙන හිටියත් වෙලාවක් හරීයට හම්බවෙලා තිබුනේ නෑ.

මහා මගඩි නාටකය.

හිතේ කොච්චර පැතුම් පුරවගෙන හිටියත් ඒ බලාපොරොත්තු ඒ විදිහටම සිද්ධ වෙන්නේ නෑ කවදාවත්ම.අපි ඉස්කෝලේ යන කාලේදි වෙච්ච ඒ වගේ වැඩක් තමයි අද දිග අරින්නේ.පාසැල් කාලය කියන්නේ ගොඩක් අයගේ ජීවිතේ සුන්දරම කාලය වුනාට ඒකේ ගැඹුරට ගිහිල්ලා බැලුවොත් අසාධාරණකම්,කුහකකම්,ඇදිලි,කැපිලි,ගො‍ටු,පන්දම්, ඕන තරම් හොයා ගන්න පුලුවන්.අපි සාමාන්‍යයෙන් කතාවක් කියද්දි ඒක එක දෙයක් වෙනුවෙන් අනික් දේවල් ගොඩක් අමතක කරලා යනවා වුනත් මෙතනදි කතාව පැති කීපයක් ආවරණය වෙන විදිහට යන්නේ කියවන ඕන කෙනෙකුට කැමති විදිහේ දෙයක් හිතා ගන්න ඉඩ ඇරලා.

අපේ ඉස්කෝලේ ශිෂ්‍ය නායකයෙක් නැත්නම් ප්‍රිෆෙක්ට් කෙනෙක් වෙනවා කියන්නේ තමන්ගේ අධ්‍යාපනය කඩා ගැනීමේ මුල්ම පියවර කියලයි ගොඩක් අයගේ අදහස වුනේ.ලමයෙක්ට ඒකේ දෙකින් එකක් ‍තෝර ගන්න වෙලා තිබුනා.අපි උසස් වෙළට එන කාලේදි සාර්ථක අඛණ්ඩ තුන් වැනි වසරටත් හෙඩ් කියන්නේ විභාගේ ෆේල් වනවා කියන එක මුල් බැහැගෙන තිබුනා.ප්‍රිෆෙක්ට් කෙනෙක් අපේ ඉස්කෝලෙන් කැම්පස් යන්න තේරෙනවා කියන්නේ හාවා හඳ දකින්නා වගේ වෙලා තිබුනා.ඒ වුනාට ඒ කාලෙට අපිට තිබ්බ උණත් එක්ක අපි ප්‍රිෆෙක්ට් වෙන්න ඉල්ලුවා.අපිව තේරිලා කියලා දැනුම් දීපු දවසෙම අපිට ලකුණු 50 දීලා එකෙන් 10අඩු කරා,මොකද අපි ඒ වෙනකොට ඉස්කෝලේ ලාංඡනය තිබ්බ බැජ් එක ගහගෙන හිටියේ නැති හින්දා.( ඒ විදුහල්පතිතුමා ඒ බැජ් විකිනිල්ල බිස්නස් එකක් කරලා තිබුනා)

Image

අන්තිමට තේරිච්ච එවුන් බලද්දි අපිට පුදුමත් හිතුනා.ඒකෙ ගොඩක්ම හිටියේ අපේ මිස්ලගේ පුත්තු.ඉස්කොලේ බාල්දි පෙරලන,කරන මැර වැඩ සේරම කරන එවුන්ට සමහර ගුරුවරු ලකුණු දීලා තිබුනා මොකද තමන්ගේ අංශයේ වැඩි ලමයි ගාණක් ප්‍රිෆෙක්ට්ලා වුනොත් තමන්ගේ බලය තියාගන්න ලේසි හින්දා.

ඔන්න බැජ් ගහන දිනෙත් ආවා.එදා උදේ අපි ඔන්න අලුත් ප්‍රිෆෙක්ට්ලා විදිහට අපේ කාමරේට ආවා.මෙන්න එතනට එනවා අපිට සීනියර් බැච් එකේ ප්‍රිෆෙක්ට් කෙනෙක්.මිනිහා නිවේදන,කථික වැඩ වලට හොඳට දක්ෂයි.දෙපැත්ත කැපෙන්න හොඳට කියන්න් දන්නවා.

මල්ලිලා දන්නවද වැඩක්,මෙතන උඹලගේ අලුත් එකෙක් ගැන හොඳ සහතිකයක් මට ආවනේ ඊයෙ“මූ හිනා වෙවී කියනවා.

“ඊයේ මිස් කෙනෙක් මගෙන් අහනවා අපේ කොල්ලත් තේරිලා බැජ් ගහනවද කියලා,මං ඔව් කිව්වම මිස් මට කියනවා” කියලා මෙන්න තනියෙන් හිනාවෙනවා.අපිත් බලා ඉන්නවා මොකක්ද මේ කියන්න යන්නේ කියලා.

“මිස් මට කියනවා, අනේ පුතේ අපේ එකා නම් මහම මහ මගෝඩියා,ඕකා ප්‍රිෆෙක්ට් බැජ් එකත් විකුණලා තමයි පස්ස බලන්නේ,ඕකව පුලුවන් නම් බලා ගන්න  කියලා”.

දැන් ඔක්කොම දන්නවා මේ මොකාටද කියන්නේ කියලා .අපේ ශාන්ට.මූට මේකෙන් පස්සේ කාඩ් එක වැදුනා මගෝඩියා කියලා.මේ කතාවෙන් පස්සේ දිග අරින අනික් කතාවලත් මේ මගෝඩියා මෙහෙමම ඉන්න පුලුවන්.ඇත්තටම අම්මම කියනවානම් තමන්ගේ පුතා මගෝඩියා කියලා තවත් ඉතින් කුමන කතාද,

ඒවුනාට එතකොට ඌ තේරුනේ කොහොමද?

හෝද හෝද මඩේ දානවා කියන්නේ ඒකනේ.මිස් නිකං නොදන්න පාට් එක ඇක්ට් කරනවා.

ඔය කතාවට ඔහොම හිනාවෙවී ඉන්න කොට මෙන්න එනවා ඔ‍ෆිස් එකෙන් breaking news………………..සෙස්ස පස්සේ